Aynadaki Adam Davası

Kendi kendime dedektiflik oynuyorum                                                                                               

Her şey tam bir gizem

Aynadaki adamın ani varoluşu,

Davanın konusu.

Bir sabah uyandığında huzur verici hiçlikten

Kendini var olmuş buldu adam

Neydi bunun ardındaki esrarengiz neden

Otopsi yapılamayan kanlı canlı bir beden.

Maktulü tanımak lazım geldi bana

Bambaşka gözlerle bakmalı bu adama.

Gözlerimi çıkardım attım paltomun cebine

Pipomu doldurdum ucuzundan tütünle

Adam başladı anlatmaya.

Yıllar süren sessizlikten sonra

Başladım adamı aramaya

İki ucundan tuttuk adamla

Kaldırdık attık kenara aklını başından.

Sokak, cadde, anı

Ve kafasından kaçan onca şeytanı

Derledik, topladık, doldurduk kazana.

Kimi zaman fokur fokur

Kimi zaman kuru bakır

Adam dedi

Yakalım

Ben dedim

Dur bakalım.

Binbir sesle inledi kazan

Deliller mi dersin

Deliler mi dersin

Nihayet bir şarkı sözü seçildi kulağıma

Elime yüzüme de bulaştı sıcağı sıcağına

Büyüteç tutuverdim oldu olacağına

Kırkıncı şarkının kırkıncı satırı

Kırk kez duyunca sızmış kulağına.

Adam birden vazgeçti bu davadan

Dedi olmaz böyle

Sen ister boz ister çöz

Beni caydırdı bir çift söz

Olur dedim çaresiz

Olur,

Çünkü ya ben çözeceğim bu varoluşunun gizemi

Ya da gömeceğim paltomu, pipomu ve beni

Ama dedim, tek sorum var

Tek soruma tek cevap senin borcu kapar,

Bir çift söz dedik, neydi onlar?

Yüzü aydı adamın düşününce

Özgürlüğün anahtarıydı dedi.

Söylesene be adam neydi

Tutamadım korku yüreğime sızıverdi ince

Adam fısıldadı

“…ölmeden önce.”

Yazar

Bir cevap yazın