Hücremden Özgürlüğe Dair

Günde iki kere bile göremezsin,

Bozuk dünya düzeninde doğruyu.

Sütten çıksan aklanamazsın,

Vururlar insafsızca boynunu.

Bu dört duvar, dört köşe,

Rutubet kokusuna karışmış neşe.

Demirden lokmalar,

Uykularını beton kovalar.

Desem ki: özgürüm,

Yalancı çıkarır beni bu zulüm.

Mırıldanır bir ses, vakitlere özlemle

Yankılanır yıllarım esarete öfkeyle.

Şafak kaç hücremde,

Parmaklıklar bilir ezbere.

Asıl şafak kaç, bu fikir müebbetinde;

Asıl özgürlük ne zaman, bu mücadele sürgününde?

Yazar

Bir cevap yazın