Viraneyim

Bir ülke ağlamak birikiyor boğazımın düğümünde.

Bir nesil haykırış var şimdi, yaşımın telaşında.

Bir kelime ne kadar ızdırap verici olabilir diyorum kendi kendime.

Her dilde neredeyse aynı olan bu kelime,

Her dilde aynı derinlikte bir acı mıdır sence?

Hissetmek zorunda bırakıldığım bu özlem,

Kaçıncı doğum günüme gebe?

Ekmeksiz bir sofranın kaçıncı lokması?

Lokmalarını saydığım bu özlem;

Daha ne kadar hüküm sürecek ömrümde?

Ladese tutuşsak mesela,

Geri verirler mi ömrümden aldıklarını?

‘Aklımda’ diye de çıkışmam söz,

‘Yüreğimde’ olanların kavgasıdır bu.

Bir çocuğun kıyıya vuran hayali,

Bir annenin beklemeyi vazife edinen iç çekişi,

Bir babanın eksik olan gölgesi…

Yitirdiklerimizin sesi,

Şimdi, tam da burada, mürekkebin üstlendiği.

Göğe bak ey dost,

Şimdi tam da sol yanımda, ahının depremi…

Sorma artık beni, bana,

Bilmem ki ben, bende miyim,

Umutla yol alan bedenim,

Özlemi tel örgülere takılan, ruh’u viraneyim…

Yazar

6 Yorumlar

  1. Virane gönül ben seni biliyorum ancak seni senin gibi yaşayanlar anlar. Çok güzel yazmışsın güzel kızım

    1. Anlaşılmayı beklemeyi bıraktık ya hu ,amacımız :”hem zaten şiir niye var? Dünyanın acılarını başkaları da duysun”

Bir cevap yazın