Yağmurun Şehri

-Eski Paris artık yok, ne yazık, bir şehrin şekli, bir faninin kalbinden dahi çabuk değişiyor-

                                                                                                          Charles Baudelaire

Çürük ipliklerle dokunmuş bir geceydi vakit

Şimşekler saklamıştı sözlerinin arasına

Ve bu şehri bir lokmada yutacak kadar oburdu yağmur

Sevmiyordu kararmış ve ruhu susmuş bu şehri

Ne kendini bilirdi ne de kendindekileri Arzularına bile kıymet vermezdi

Öfkeliydi yağmur

Bu kara şehri bir lokmada yutacak kadar da obur

Caddeler susmuştu, sokaklar ve çocuklar sessiz

Islanmıştı şehrin güneşi kayıp binaları

Gök kadar mavi, su gibi berrak bu şehir

Nasıl olur da kararırdı böyle?

Burada

Tebessümü süremez miydi bir kaldırım boyunca insanın?

Bahçeler yaşadıkça

Ve ancak bahçeler taştığı müddetçe meydanlara

 Hareketlenirdi bir şehrin göğsü.

Şehirdekiler,

Nasıl hiç düşünmezlerdi bunu?

Dağların topraktan saçını okşarken şefkatle,

Öfkeliydi yağmur

Ve bu kara şehri bir lokmada yutacak kadar obur

Yazar

Bir cevap yazın